نجوم در طول زندگی خود سه دوره ی تاریخی را تجربه كرده است : 1) زمین مركزی : این دوره از تاریخ باستان آغاز شده بود و تا قرن شانزدهم ادامه داشت . در این دوران مردم و حتی دانشمندان زمین را مركز كیهان می دانستند و تصور می كردند كه تمام اجرام آسمانی به دور زمین می چرخند و زمین در میان آن ها ساكن ایستاده است . با وجود خرافات بسیار در آن زمان ، در این دوره كشف های زیادی شد . دایرة البروج (مسیر حركت ضاهری خورشید در میان ستارگان) به دقت تمام تعریف شد . دوره ی كامل خورشیدگرفتگی و ماه گرفتگی تعیین گردید و حتی در قرن دوم پیش از میلاد به حركت محور زمین نیز پی برده شد . 2) خورشید مركزی : این دوره در قرن هفدهم آغاز شده بود و تا سال های پایانی قرن نوزدهم ادامه داشت . در این دوره تصور می شد زمین و دیگر سیارات به دور خورشید می گردند و خورشید در مركز است . نیكولاس كوپرنیك در این باره در كتاب خود، “درباره گردش افلاك آسمانی” می گوید «در میانه همه خورشید بدون حركت می پاید. به راستی، چه كسی در این معبد عظیم و زیبا، منبع نور را در جایی جز آنجا كه بتواند همه قسمت های دیگر را بیفروزد و روشنایی بخشد، قرار می دهد؟ پس در اساس این برگزیدگی، تقارن قابل ستایش در جهان و هماهنگی بارزی در حركت و اندازه كرات می یابیم، آن چنان كه به هیچ وجه دیگری نمی توانست باشد». 3) كیهانی : این دوره در قرن بیستم آغاز شده است و تا كنون ادامه دارد . در این دوره حركت زمین به دور خود و خورشید به خوبی آشكار شد و معلوم گشت كه كهكشانی كه منظومه ی خورشیدی ما در آن قرار دارد تنها یكی از كهكشان های بی شماری است كه برخی بزرگ تر و برخی كوچك تر از كهكشان ما هستند . در این دوره منجمان و محققان توانسته اند دانسته های خود را با استفاده از ابزارهای گوناگون افزایش دهند . روبات ها و ماهواره های زیادی را به فضا و دیگر سیارات بفرستند . هم چنین در این دوره منجمان آماتور سربرآوردند و به پیشرفت های قابل توجهی دست یافتند ! منبع :ایرانیکاwww.iranika.ir